امروز جهان شاهد صحنه هایی بود که چشم همه انسان ها را به اشک نشاند ، تصویر دختر جوانی که با خون خود خیابان بن بست جمهوری اسلامی را به سمت آزادی هاشور زد 

و دریغا کاسه های داغ تر از آش غزه و جنوب لبنان حتی لب به شکایتی تلخ هم نگشودند .........

و من که هنوز در بهت هستم  خواستم تا کاری کرده باشم و یادم آمد که حکایتی از گلستان سعدی بنویسم که بسیار به این حال و هوا می خورد و رنگ وبلاگم را به احترام همه کشته شدگان این روز های سیاه به رنگ سیاه در آورم

ببخشید اگر متن درست نیست چون تمرکز ندارم

حکایت

پادشاهی به کشتن بی گناهی فرمان داد . گفت : ای پادشاه به واسطه خشمی که تو را بر من است ، آزار خود مجوی. گفت : به چه معنی ؟ گفت: از برای آن که این عقوبت بر من یک نفس به سر آید و بزه آن جاوید بر تو بماند .

دوران بقا چو باد صحرا بگذشت                       تلخی و خوشی و زشت و زیبا بگذشت

پنداشت ستمگر که جفا بر ما کرد                    در گردن او بماند و بر ما بگذشت

مَلِک را نصیحت او سودمند آمد و از سر خون او برخاست .

.............