هر جنبشی را مسخ باطل کرده بودند

در بزم بی آهنگ این مرداب غمگین

رقص دو ماهی را چه مشکل کرده بودند

با حکم خویش این حاکمان تیغ در دست

 در بزم خود حل مسائل کرده بودند

جادوگران برکه با اعجاز و اوراد

اندیشه را در نطفه زائل کرده بودند

از سنگ آتش از زمین خونابه رویید

اینگونه حکم خویش نازل کرده بودند

شرمنده ی آن شاعر کاشانی ام من

وقتی رسیدم آب را گل کرده بودند

تقدیم به آیدا به خاطر محبتهاشون

دلیل اینکه نمی گویم از کمالم نیست

کلام واصف اندوه مال و سالم نیست

شروع میکنم این نامه را به نام خدا

و دیگر اینکه به جز دوریت ملالم نیست

اگر چه رفتی و یادش به خیر باقی ماند

ولی هنوز جز تو کسی زنده در خیالم نیست

ترانه های مرا زیر لب تو نجوا کن

مجال اینکه خودم زیر لب بنالم نیست

منم که زخمی دستان سرد پائیزم

و شوق سبز رسیدن به ذهن کالم نیست

جواب نامه برایم تو آسمان بفرست

در این قفس که به جز آرزو مجالم نیست

و تار موئی از آن خرمن پریشانت

برای من که نشانی ز اعتدالم نیست

و آخر اینکه خدا حافظ ای مسافر من

تو رفته ای و کسی شاهد زوالم نیست

با تشکر

این بار که دل خواست ز دریا بنویسم

کم پلک بزن پیش دلم تا بنویسم

چشمان تو زیباست ولی باز تو بگذار

این بار فقط از قد و بالا بنویسم

به حسام قول میدم اون غزلا بنویسم

تویی که خواستی مرا شکست خورده بینی ام

بیا ببین شکسته شد دوباره بغض چینی ام

خزان بیا و باد را برای خود بهانه کن

که بیگناه باز هم زشاخه ها بچینی ام

به روی روزهای خود نقاب شب نمیزدم

بهانه ای نبود اگر برای شب نشینی ام

تمام شعر های من پر از کنایه میشود

به گوشه ای ز چشم خود اگر مرا ببینی ام

چگونه شک کند دلم به انتظار دیدنت

تو را که وعده میدهد کتابهای دینی ام

به جای اینکه بعد از این یقین کنم به وعده ها

تو خود بیا و پاره کن کتاب بی یقینی ام

چقدر راه مانده تا تماس دست های ما

تو اهل آسمان و من هنوز هم زمینی ام

تشکر

......................................

وقتی کلاس اولی ها نان ندارند

چتری برای موسم باران ندارند

وقتی برای اولین موضوع انشا

یک خاطره از فصل تابستان ندارند

وقتی میان این تمول های رنگین

در هفت سین سفره جز قرآن ندارند

وقتی برای بارش یک ابر تازه

سقفی به روی خانه ویران ندارند

وقتی برای بخش کردن های ساده

حتی به دست خویش اطمینان ندارند

وقتی غروب جمعه های تلخ و دلگیر

حس خوشایندی از این پایان ندارند

دیگر به آن مردی که روزی زیر باران

با اسب می آید یقین ایمان ندارند

سال کورش مبارک

من تازه میام با این دو بیت

من رو بپذیرید

ساعت طاقچه مان ثانیه کوب است هنوز

حال ما هیچ بگو حال تو خوب است هنوز

دلم از وسوسه خالی نیما لبریز

و تنم تشنه گرمای جنوب است هنوز

آخرین لحظه مرا راست نگهدار به خاک

خاک بی مایه نه در شان مقام من و توست

ما فرستاده شدیم از سر اجبار به خاک

عطر این کوچه از آن یاس بلندی است که حال

سر نگون ریخته از شانه دیوار به خاک

ایستادیم اگر مرده اگر زنده به پای...

من و این کاج تنومند وفادار به خاک

تن رنجور مرا رنج بر آورد و سپرد

بار اول زتن خاک و دگر بار به خاک

شوق پرواز امیدی است که مردست کنون

در رگ و ریشه این مرغ گرفتار به خاک

من که افتاده ام اینک ز سر دار به خاک

کفنی سبز بپوشانم و بسپار به خاک