وقتی تمام واژه های شب مسن بود

نام تو آغاز شروعی مطمئن بود

از موج خیز آمد تنی دریا دل اما

آرامگاه آخرینش تل شن بود

چشم من و روی تو از آن روز اول

مانند بسم الله گفتن پیش جن بود

بعد از تو ای زیباترین لبخند جاوید

حتی خدا در شعر من نامی خشن بود

توحید ما را شرک خواند و شرک توحید

شیطان مگر ایمان ما را ممتحن بود

در خود فرو خوردم کلام آخرین را

اینجا تمام گوش ها نا مطمئن بود

وقتی که چیزی جز قلم در دسترس نیست

                                                        هر شب اگر تا صبح بنویسیم بس نیست

اما برای من که از پرواز دورم

                                                        این آسمان بسته هم غیر از قفس نیست

حتی برای دوستت دارم شنیدن

                                                        گوشی بدهکار من بی هم نفس نیست

در باغ بی برگی که افتادست بذرم

                                                       هم صحبتی ، هم ناله ای جز خار و خس نیست

بر شاخه های این درختان کهنسال

                                                        جز انتظار تلخ مرگی زود رس نیست

شاید شگفت انگیز باشد سالها بعد

                                                       پیدا شود گوری که در آن هیچ کس نیست

منتظرم  ............................