با بهار می آیم

امشب بیا و .....

babahar — Sun, 18 May 2008 20:51:18 GMT

امشب بیا و هستیم را زیر و رو کن

در من تمام بودنت را جست و جو کن

من امتداد سایه ها را خط کشیدم

تا صبح راهی نیست بامن گفتگو کن

زانو به زانو می نشینم روبرویت

دردی که پنهان کردی از من بازگو کن

تا آخرین دردت کمان بگشا چو آرش

تیرغمت را بر درخت دل فرو کن

بر داغ لبهایت تیمم می کند عشق

اما تو با اشکی که می ریزم وضو کن

از رودکی رود غزل جاری است تا تو

طبع مرا در شط شعرت شستشو کن

گفتی که مستت میکند پیمانه شعر

گیراترین شعر مرا هم در سبو کن

تا از تو تصویری بسازد در دل خویش

آیینه ام را با نگاهت روبرو کن

این دفتر صد پاره از خشم قلم را

با آن نگاه مهربان امشب رفو کن

دو تا غزل از سال 80 می نویسم به یاد اون روز ها

babahar — Wed, 13 Feb 2008 19:41:01 GMT

من آن میوه کال لک خورده ام

که از باد وحشی کتک خورده ام

منم وارث رنج نسلی نجیب

چه زهری از این ما ترک خورده ام

تو پیوند کن پاره های مرا

که با سنگ غمها ترک خورده ام

به مستی مرا تا یقین می برد

شرابی که از جام شک خورده ام

چه سبزند آن قوم سرخی که من

سر سفره هاشان نمک خورده ام

بیا امتحان کن من سخت را

که در داغ دوران محک خورده ام

به لبخند آیینه عادت نکن

از آیینه ها هم کلک خورده ام

******************

گفتم اگر این غم به سر آید بنویسم

امشب غزلم آمده باید بنویسم

من منتظرم تا ز سراپرده الهام

شعری که قرار است بیاید بنویسم

در سایه نورانی آن آینه تا صبح

در من سخنی هست که شاید بنویسم

این درد درون سوز که عمری ننوشتم

تا گوشه چشمی بنماید بنویسم

با این قلم سوخته از آتش احساس

من منتظرم لب بگشاید بنویسم

عنوان یادم نمیاد ..........

babahar — Thu, 31 Jan 2008 21:07:18 GMT

من که به قدر تو وطن داشتم

فرصت دیوانه شدن داشتم

تازه ترین خاطره عشق را

با غمت از عهد کهن داشتم

پشت سرت حرف زدم روز و شب

پیش تو چون شرم سخن داشتم

مستی و شوریدگی از من نبود

شور تو در قالب تن داشتم

چنگ به دل می زنیم زان که من

چنگ در آن زلف شکن داشتم

غنچه تو را دید و دهن باز کرد

خار در آن چشم که من داشتم

به یاد گذشته های نه چندان دور زمان دانشجویی

babahar — Sun, 13 Jan 2008 18:46:35 GMT

سهم ما از غزل این است که با هم با شیم

روی این دفتر پر خاطره محرم با شیم

سالها پنجه مژگان تو بر تار دلم

میزند زخمه که آهنگ غم هم با شیم

من به الهام تو هر شب غزلی میگویم

تا به عهدی که میان است مصمم باشیم

ما به یک آینه از عشق قناعت کردیم

تا به چین خوردگی آینه مرهم باشیم

بی تو در باغ بهشتی تن من می سوزد

با تو ای کاش که در قعر جهنم باشیم

***********************

آن لبت میوه ممنوعه باغ ازل است

وقت عصیان شده برخیز که آدم باشیم

قیصر امین پور هم .....

babahar — Thu, 01 Nov 2007 21:04:18 GMT

دوباره غزلی دیگر نوشتیم در دفتر مرگ ، این بار قیصر را

دوست داشتم کلامی بنویسم تا احساسم را بیان کرده و مرگ یکی دیگر از پارسی سرایان سرزمینم را غم مباد گفته باشم

قیصر امین پور مردی که در ذهنم همیشه جاوید خواهد بود با " الفبای درد از لبم میتراود نه شبنم که خون از شبم میتراود "

و خاطره آن شبی را که با دوستم رضا میهمان این غزل بودیم ، کوتاه و کم نظیر

خواستم دینم را ادا کرده باشم با این غزل نا قابل با همه کاستی هایش و آن را به جای شاخه گلی به روح آن بزرگمرد تقدیم میکنم

ققنوس وار چه خوش در آتش کشیده پر قیصر

با بالهای بسته و با دیدگان تر قیصر

شاید سه شنبه آخر این هفته است اما نه

پایان نمی پذیرد از این دست در نظر قیصر

تکرار میشود همه شنبه های این تقویم

داغ سه شنبه ای که گذشته است بی خبر قیصر

شب ، آخرین ترانه این روز گار را تنها

در ذهن خسته اش سپرده است تا سحر قیصر

او رهسپار سرزمین آفتابگردانهاست

آفتابی ، سحر دیده و گردانده است سر قیصر

پرواز میکند ترانه او بر زبان من

ققنوس وار در آتش نشسته است اگر قیصر

**********************************

وقتی .....

babahar — Wed, 06 Jun 2007 19:29:18 GMT

وقتی تمام واژه های شب مسن بود

نام تو آغاز شروعی مطمئن بود

از موج خیز آمد تنی دریا دل اما

آرامگاه آخرینش تل شن بود

چشم من و روی تو از آن روز اول

مانند بسم الله گفتن پیش جن بود

بعد از تو ای زیباترین لبخند جاوید

حتی خدا در شعر من نامی خشن بود

توحید ما را شرک خواند و شرک توحید

شیطان مگر ایمان ما را ممتحن بود

در خود فرو خوردم کلام آخرین را

اینجا تمام گوش ها نا مطمئن بود

قلم

babahar — Tue, 29 May 2007 21:52:18 GMT

وقتی که چیزی جز قلم در دسترس نیست

هر شب اگر تا صبح بنویسیم بس نیست

اما برای من که از پرواز دورم

این آسمان بسته هم غیر از قفس نیست

حتی برای دوستت دارم شنیدن

گوشی بدهکار من بی هم نفس نیست

در باغ بی برگی که افتادست بذرم

هم صحبتی ، هم ناله ای جز خار و خس نیست

بر شاخه های این درختان کهنسال

جز انتظار تلخ مرگی زود رس نیست

شاید شگفت انگیز باشد سالها بعد

پیدا شود گوری که در آن هیچ کس نیست

منتظرم ............................

یه کابوس براتون بگم

babahar — Sat, 21 Apr 2007 20:11:18 GMT

مي بندد اكنون دكمه پيراهنش را اين زن كه بخشيد ست بر مردان تنش را

در باز شد ، در بسته شد ، فرقي ندارد وقتي نمي فهمد كسی زن بودنش را

تقويم او خالي است از ميلاد و مبعث او جشن ميگيرد شبانه ، شيونش را

درها همه كوتاه شد يا او بلند است كين گونه خم كرده است هر شب گردنش را

يك تيتر با فونت درشت و خط مشكي يك روز پايان ميدهد جان كندنش را

وقتي تمام قهرمان ها مرد هستند شاعر كجا بايست بنويسد زنش را

تازه اگر زن بي حجاب و لخت باشد بايد بپوشد روسري را ، دامنش را

اين قصه دوري بود بايد رفت اول بسته است اما دكمه پيراهنش را

متاسفانه ........

براي پدر

babahar — Sat, 21 Apr 2007 12:52:18 GMT

شب بود و چراغ شهر كم كم

در پشت نقاب كوه مي رفت

درياي ستارگان خاموش

از اين شب بي شكوه مي رفت

از گوشه كوه دست خورشيد

بر خاك زمين اشاره ميكرد

تاريكي بي دريغ شب را

با خنجر نور پاره ميكرد

گلبانگ خروس روي ديوار

فرمان شروع صبح ميداد

داروقه نيمه جان ديشب

فر ياد كشيد عبور آزاد

اسطوره شعر ديشب اما

نامش به بزرگي پدر بود

با اين تن نيمه جان و خسته

در آتش فقر شعله ور بود

از آب و انار و نان و بادام

آري تن زرد و ناتوان داشت

از پشت نقاب پوست ديدم

اندازه مشتي استخوان داشت

از همت آن قد خميده

از منت خلق بر حذر بود

در مدرسه اي كه درس خوانديم

گفتند به ما كه كارگربود

وقتي كه كلاس درس ميساخت

سنگي به سرش نشست و افتاد

مشق شب بچه هاست بابا

نان داد به ما و خويش جان داد

ما نيز به احترام نامش

هر روز به شوق بخش كرديم

نام پدري كه نان ندارد

بر تخته سياه نقش كرديم

تقديم به پدرم

babahar — Thu, 12 Apr 2007 14:16:25 GMT

خرچنگها در آب منزل کرده بودند

هر جنبشی را مسخ باطل کرده بودند

در بزم بی آهنگ این مرداب غمگین

رقص دو ماهی را چه مشکل کرده بودند

با حکم خویش این حاکمان تیغ در دست

در بزم خود حل مسائل کرده بودند

جادوگران برکه با اعجاز و اوراد

اندیشه را در نطفه زائل کرده بودند

از سنگ آتش از زمین خونابه رویید

اینگونه حکم خویش نازل کرده بودند

شرمنده ی آن شاعر کاشانی ام من

وقتی رسیدم آب را گل کرده بودند

تقدیم به آیدا به خاطر محبتهاشون